Erste Lehren aus der aktuellen Krise ziehen.

Während die sanitäre Krise langsam abzuflachen scheint und die Isolationsmaßnahmen aufgelockert werden, freuen wir uns darauf, endlich das Frühjahrswetter mit Freunden genießen zu können. Werden in einigen Wochen die soziale Isolation und die Angst vor unkontrollierbarer Verbreitung des Virus hoffentlich nur noch böse Erinnerungen sein, so stellt sich doch die Frage nach den sozialen und wirtschaftlichen Langzeitfolgen der letzten Wochen. Dabei müssen die nun nötigen Veränderungen nicht unbedingt negativer Natur sein. Ich will versuchen, im Folgenden einige erste Lehren aus der aktuellen Krise zu ziehen, die dabei helfen könnten zu entscheiden, in welche Richtung wir uns von hier aus entwickeln wollen.

Die aktuelle Krise hat mehr denn je gezeigt, welche Arbeitsplätze in unserer Gesellschaft systemrelevant sind, und wer sie erledigt. Es sind vor allem Frauen und Grenzgänger.innen, die im Gesundheits- und Pflegebereich, im Einzelhandel und in der Reinigung arbeiten, die während der Krise weiterarbeiten mussten und somit die Grundversorgung der Gesellschaft aufrechterhalten haben. Zudem handelt es sich im Allgemeinen um unterbezahlte Arbeit unter schwierigen Bedingungen, der nicht der nötige Respekt gezollt wird. Das alles zeigt umso mehr, dass die Forderungen des ersten allgemeinen Frauenstreiks im März ihre Berechtigung hatten und bestätigt zudem die Forderung von déi Lénk, den Mindestlohn strukturell mindestens um 10% zu erhöhen. Es reicht nicht, den Angestellten symbolisch zu danken, sondern wir müssen dafür sorgen, dass, wer systemrelevante Arbeit leistet, von dieser auch anständig in Luxemburg leben kann. Der Mindestlohn ist kein Almosen, sondern die verdiente Gegenleistung für wichtige Arbeit.

Luxemburg blieb glücklicherweise von katastrophalen Zuständen, wie sie aus Italien und den USA bekannt sind, verschont. Einer der Gründe ist mit Sicherheit unser starkes öffentliches Sozial- und Gesundheitssystem. Anders als in den USA musste hier kein.e Lohnabhängige.r fürchten, im Krankheitsfall auf alle Einnahmen verzichten zu müssen. Und anders als Italien wurde Luxemburg in den letzten Jahren wenige Sparmaßnahmen im Gesundheitssystem von der europäischen Kommission aufgedrängt, die zur Aushöhlung des Krankenhaussektors führten. Wäre die neoliberale Globalisierungspolitik der europäischen Union in den letzten Jahrzehnten nicht so ungebremst fortgeschritten, würde das notwendige medizinische Material auch noch in Europa hergestellt werden, was den Mangel und das resultierende zwischenstaatliche Konkurrenzdenken verringert hätte.

Die ökonomischen, sozialen und gesellschaftlichen Langzeitfolgen der sanitären Krise sind nur schwer einschätzbar, hängen jedoch auch von politischen Entscheidungen ab. Die politischen Verantwortlichen können, ähnlich der Finanzkrise von 2008, die Kosten der nachfolgenden Wirtschaftskrise auf die arbeitenden Menschen abwälzen, die Sozialsysteme schwächen und die Armut erhöhen. Oder sie können Lehren aus der Vergangenheit ziehen und nicht mehr zum „business as usual“ übergehen. Anstatt Austerität zu betreiben müssen Investitionen in das Sozialsystem, die Infrastrukturen und eine sozial-ökologische Umwandlung der Gesellschaft im Mittelpunkt stehen. Die Art und Weise zu wirtschaften muss sich grundlegend verändern. Die Kosten für diese notwendigen strukturellen Veränderungen dürfen diesmal jedoch nicht wieder auf die arbeitenden Menschen abgetragen werden. Viel eher ist es an der Zeit, Superreiche und multinationale Unternehmen, die zum Teil sogar noch von der Covid-Krise profitiert haben, zur Kasse zu bitten. Sie müssen endlich Verantwortung übernehmen für eine solidarische und ökologische Gesellschaft. Sie werden es nicht freiwillig tun. Die Politik ist gefordert.

Marc Baum – PdL 7416 – Erhéijung vum Mindestloun em 0,9%

Ëm wat geet et ?

Dëst Gesetz beinhalt déi éischt strukturell Erhéijung vum Mindestloun säit 1973. De Mindestloun gëtt per Gesetz all zwee Joer ugepasst opgrond vun der gesamter Lounentwécklung zu Lëtzebuerg. Am Reegelfall bedeit dat eng kleng Upassung no uewen, jee nodeem wéi staark d’Léin sech entwéckelt hunn.

Bei dësem Gesetz handelt et sech awer em een Deel vun enger Mesure aus dem Koalitiounsaccord fir 2018-2023. Dora gouf festgehalen, dass de Mindestloun netto em 100€ géif eropgesat ginn. Des Erhéijung géif retroaktiv op den 1. Januar 2019 gëllen a géif sech aus 3 Schrëtt zesummesetzen:

(1) +1,1% beim Bruttomindestloun iwwer de gesetzleche Mechanismus wéi uewe beschriwwen;

(2) Eng Erhéijung vum Nettomindestloun duerch eng Upassung vun de Steieren, déi een um Mindestloun bezuele muss;

(3) +0,9% um Bruttomindestloun zousätzlech. Et ass des Erhéijung, déi mat dësem Gesetz gestëmmt ginn.

Wat ass wichteg ?

De Netto-Mindestloun läit och no dëser klenger Erhéijung e gutt Stéck ënnert dem Montant, den eng Persoun zu Lëtzebuerg fir ze liewe brauch. De STATEC huet dee Montant berechent an huet en 2018 op ronn 2000€ de Mount chiffréiert, haut misst e scho liicht iwwer dësem Montant leien. Virun der Erhéijung vum Mindestloun em 100€ louch de Mindestloun 250€ ënnert dem Montant, den de STATEc berechent huet. Och wann den Ecart elo méi kleng gëtt, geet de Mindestloun ëmmer nach net duer fir anstänneg liewen ze kënnen. Vun dësem Problem sinn zu Lëtzebuerg potentiell 60.000 Leit betraff, déi de Mindestloun kréien, besonnesch déi 40.000, déi den onqualifizéierte Mindestloun.

Dat erkläert och firwat zu Lëtzebuerg d’Unzuel vun de sougenannte working poor, also Leit déi Vollzäit schaffen an trotz Salaire an Aarmut liewe permanent erop. D’lescht Joer waren et 18,7%, also bal all fënnefte Salarié zu Lëtzebuerg.

Des sozial Schiflag ass Deel vun engem méi grousse Problem: déi wuessend sozial Ongläichheeten. An dësem Fall geet et em Lounschéier, déi ëmmer méi ausernee geet. STATEC oder CSL warne scho säit Joren, dass déi iewescht Léin vill méi séier klamme wéi déi ënnescht. Duerch déi éischter symbolesch Erhéijunge vum Mindestloun, gëtt dësen Ecart ëmmer méi grouss.

Déi steigend Präisser besonnesch um Wunnengsmaart féieren ausserdeem dozou, dass de Mindestloun net u Kafkraaft gewënnt. Wëll Präisser a Loyer’en vun enger Wunneng an engem Joer am Schnëtt em 5-6% klammen, bleift vun deenen 100€ net méi vill iwwreg, wann iwwerhaapt.

Wéi huet déi Lénk gestëmmt ?

Dofir. Mir sinn natierlech fir eng Erhéijung vum Mindestloun, och wann se eis net wäit genuch geet.

An eisem Walprogramm 2018 hu mir eng méi zolidd Erhéijung gefuerdert. Mir hunn eis dobäi op den europäesche Gewerkschaftsbond beruff, den an all europäesche Land e Mindestloun wëll, dee bei 60% vum Mediansalaire läit. Zu Lëtzebuerg géif dat eng zousätzlech Erhéijung em minimum 10% vum Mindestloun bedeiten.

Méi Informationen iwwert de Projet de Loi 7416 fannt Dir hei.

20% young working poor zu Lëtzebuerg

Här President,

Viru knapps zwou Woche sinn 2 Etüde presentéiert ginn, an deene Lëtzebuerg europäesche Champion ass : déi eng ass déi vun Eurostat iwwer déi mer haut schwätzen, wou Lëtzebuerg sech hannert Rumänien op der 2. Platz befënnt, wat den Undeel vu jonke Working Poor ugeet, an déi zweet ass déi vun der grénger Fraktioun am EP, aus där ervirgeet, datt a kengem anere Land de reelle Besteierungstaux esou niddreg ass wéi zu Lëtzebuerg.

Op där enger Säit ginn déi déck Profitter an déi héich Beneficer esou niddreg besteiert wéi soss néierens, an op där anerer Säit klemmt den Aarmutsrisiko ëmmer weider – dës Kéier besonnesch siichtbar bei Jonker, déi schaffen.

Här President,

Des Etüden an déi Zuelen, déi aus hir ervirginn, sinn nët nei. Se accentuéieren awer eng Tendenz, déi mir schonns zanter Jore gesinn. Se sinn eng Fotografie vun der sozialer an ekonomescher Situatioun hei am Land : déi räich ginn ëmmer méi räich, a gläichzäiteg geet d’Zuel vun deenen, déi seriö Problemer hunn, déi zwéin Enner um Enn vum Mount zesummenzekréien, ëmmer méi grouss. Et sinn zwou Säite vun derselwechter Medail. Ween vun Aarmut schwätzt muss och vu Räichtum schwätzen.

Elo ass vu menge Virriedner vill probéiert ginn, dës Zuelen ze relativéieren, speziell an dëser Debatt natierlech déi iwwer d’Jugendaarmut. Mee wéi der et och dréint a kéiert, egal wéi eng Indicateure mer huelen, fir den Aarmutsrisiko versichen ze moossen, se weisen alleguerten an eng traureg Richtung : no uewen.

Wann all 5. jonken tëschent 18 a 24, dee schafft – wuelverstanen: deen eng Aarbecht huet! – riskéiert an d’Aarmut ofzerutschen, dann hu mer e seriöe Problem am Land vum Nation Branding a Space Mining. Da si mer matzen an enger Tendenz, déi ëmmer manner Jonke glafhaft Perspektive bitt, fir en éierbart Liewen ze féieren. Oder besser ausgedréckt: fir e gerechten Undeel ze kréien, un deem Räichtum, deen an eisem Land geschaaft gëtt.

Ech kann an deene puer Minutte just resuméiert eenzel Aspekter oppicken:

  • Aarbechtsverhältnisser si besonnesch fir Jonker an deene leschten 10-15 Joer ëmmer méi prekär ginn: onbezuelte Stagen, prekär Beschäftegungsmesurë si fir vill Jonker schonn zum bal klasseschen Astig an d’Beruffsliewe ginn, bezuelt ganz dacks kaum iwwer Mindestloun-Niveau.
  • E Mindestloun, dee wéi mer wëssen, selwer net duergeet fir « dezent » ze liewen, dorunner ännert déi versprachen Erhéijung vun 0,9% och kaum eppes.
  • Eise Sozialsystem ass immens graff gesponnen, besonnesch an där Alterskategorie vun 18-24 iwwer déi mer hei schwätzen. Well et si grad sinn, deenen et onméiglech ass op sozialpolitesch Instrumenter wéi de REVIS zeréckzegräifen. Mer wousste scho beim RMG, datt ronn 90% vu de Beneficiairë Leit sinn, déi schaffen. Also och genee an déi Kategorie fale vun deene mer schwätzen. Wann mär als Lénk och schonns kritiséiert, datt och de REVIS net duergeet, esou muss een hei gesinn, datt grad Jugendlecher, déi schaffe mol net Méiglechkeet hunn, an den zweiwelhafte Genoss vun deenen Instrumenter ze kommen. An anere Wierder: fir Jonker vun 18-24, déi schaffe gëtt et kee Rettungsnetz…. bei deene verseet eise Sozialsystem carrement. Dat eenzegt wat hinne bleift ass de Wee op den Office social vun hirer Gemeng, wou mer wëssen, dass dat vu Gemeng zu Gemeng ganz staark variéiere kann.

Här President,

Wann een iwwer Aarmutsrisiko bei Jonke schwätzt, da misst een natierlech och nach iwwer de Logement schwätzen, iwwer déi quasi Onméiglechkeet déi héich Loyeren ze bezuelen an unzefänken op eegene Féiss ze stoen. Aner Wunnforme musse brauchen och en anere legale Kader…

Et misst een awer natierlech och iwwer eisen Educatiounssystem schwätzen, deen déi sozial Ënnerscheeder verdéift, amplaz se ze nivelléieren. Iwwer d’Formation professionelle, déi nach ëmmer net anstänneg funktionéiert. Eng Gesamtvisioun fir d’Ausbildung vun de Jonken, der Zukunft vun eisem Land, gëtt et net. Am Jugendpakt vun der Regierung, grad ewéi an de verschiddene Schoulreform Gesetzer vun de leschte 5 Joer, klengt ëmmer erëm ee ganz utilitaristeschen Aspekt vun der Educatioun eraus: Jonk Leit esou ausbilden dat se dem Aarbechtsmaart, beschtefalls dem digitaliséierten Aarbechtsmaart entspriechen. An dobäi berout d’Entwécklung vum Aarbechtsmaart op politeschen Decisiounen. Zil vum Jugendpakt ass et och Jonk Leit méi a participativ Prozesser a politesch Decisiounen anzebannen. Mee wéi kënne Jonker iwwer hir Zukunft matbestëmmen, wann se vu vir eran duerch wirtschaftlech Interessie verbaut ass, déi hinnen net zu Gonschte kommen, sief et bei der Ausbildung, de Beruffsperspektiven, der Aarbechtsorganisatioun, de Léin an natierlech dem Logement?!

Eng Grimmel méi REVIS a Mindestloun – Eng Drëps méi op de waarme Steen.

Ëm wat geet et an dësem Gesetz?

Dëst Gesetz gesäit eng Upassung ëm 1,1% vun de Montant’en vum Revenu d’inclusion sociale an dem Revenu pour personnes gravement handicapées fir. Dës Upassung verleeft parallel zu der Upassung vum soziale Mindestloun deen och ëm 1,1% adaptéiert gëtt un d’Lounentwécklung.

Et soll verhënnert ginn dat den Ofstand tëscht dem soziale Revenu vum REVIS an dem professionelle Revenu net ze grouss gëtt, fir d‘Leit mat minimalem oder ouni Akommes net wieder auszegrenzen.

Dëst Gesetz entsprécht iwwregens och enger gewerkschaftlecher Fuerderung.

Wat ass wichteg?

D’Upassunge vum REVIS an dem RPGH si wichteg am Bezuch zu der Liewensdeirescht, mee si si weiderhin onwierksam géint d‘Aarmuttsbekämpfung. Des geet net duer fir strukturell Inegalitéiten ze behiewen déi besonnesch vun der ongerechter Verdeelung tëscht Kapital an Aarbecht ofhänken.

D’Regierung behaapt ëmmer gären, dass de REVIS anescht ewéi de RMG géing d’Schaffe méi valoriséieren. Mam RMG verdéngt eng Persoun déi zu 50% schafft zwar grad souvill ewéi eng déi zu 75% schafft. Mam REVIS wär de Revenu méi grouss, wat d’Persoun méi aktiv ass. Leider kommen awer allgemeng d‘Leit déi schaffe mat enger allocation d’inclusion vum REVIS méi schlecht ewech ewéi mat där vum RMG. Am Land vun den 13,7% working poor, ass de REVIS haaptsächlech eng Kompensatiounsmesure fir schlecht bezuelten Aarbecht. Sou laang d’Aarbecht net gerecht bezuelt gëtt, ass se net “attraktiv” an de REVIS als Aktivatiounsmesure och net effikass.

Wéi hunn déi Lénk gestëmmt?

Dofir! Wéi gesot dës Upassung ass e wichtege Schratt no vir, mee si geet net wäit genuch.

Trotz der Upassung vum REVIS bleift de Problem vun der schwaacher Opwäertung vun der Aarbecht déi e wichtegen Aarmutsfacteur ass.

Bei Leit mat schwéierem Handicap fir déi et meeschtens onméiglech ass ze schaffen, bleift nach ëmmer d’Fro vun der allgemenger solidarescher a gerechter Ëmverdeelung vum Räichtum op.

Un dës Froen trauen sech d’Regierungsmemberen net erun an hunn och an hirem Koalitiounsaccord keng Äntwerten opzeweisen.

 

Méi Informatiounen iwwer de REVIS fannt Dir HEI.

 

Just 100€ méi: de Mindestloun bleift en Hongerloun.

Ëm wat geet et?

Mat dësem Gesetz gëtt de soziale Mindestloun (SSM) op den 1. Januar 2019 em 1,1% erhéicht. Dat entsprécht 22€ de Mount. De Mindestloun gëtt all zwee Joer evaluéiert fir ze kucken, a wéifern en un déi allgemeng Lounentwécklung zu Lëtzebuerg muss ugepasst ginn. Dëst ass säit de 70er Joren iwwer Gesetz sou festgeluecht.

Wat ass wichteg?

Des Mindestloun-Erhéijung berout also op engem gesetzlechen Automatismus a gëtt all zwee Joer gemaach.

Des Kéier fënnt des Upassung awer an engem anere Kontext statt. D’Regierung huet nämlech eng 100€ Netto Erhéijung vum Mindestloun decidéiert. Geplangt ass des Erhéijung an 3 Schrëtt:

(1) 1,1% Erhéijung vum Mindestloun op den 1. Januar 2019 (dëst Gesetz)

(2) 0,9% Erhéijung vum Mindestloun am Joer 2019

(3) Steierlech Entlaaschtung fir Leit, déi de Mindestloun verdéngen

Des 3 Mesurë sollen dann op eng Erhéijung vum Mindestloun em netto 100€ erauslafen.

Wat soen déi Lénk?

Mir si fir des Erhéijung an ënnerstëtzen och d’Mesurë fir den Netto-Mindestloun em 100€ eropzesetzen. Allerdéngs hu mir awer eng Rei Kritiken un d’Adresse vun der Regierung:

(1) 100€ netto méi, geet bei wäitem net duer, fir dass Leit mam Mindestloun anstänneg kënne liewen. Mat 100€ méi läit den Netto ëmmer nach e gutt Stéck ënnert de budget de référence vum STATEC an och just ganz knapps iwwer der Aarmutsgrenz. Déi Lénk hunn dofir och eng méi däitlech Erhéijung em 400€ gefuerdert. Mir sti weiderhin hannert dëser Fuerderung.

(2) Circa 2/3 vun der Erhéijung sollen iwwer e Steierkredit bezuelt ginn. Et ass duerchaus richteg, wann de Minister seet, dass et de Leit egal ass, wou d’Suen hierkommen. De Problem ass awer, dass d’Patronat gutt ewechkënnt an ënnert dem Stréch déi aner Leit, déi fir e Loun musse schaffe goen, d’Mindestlounerhéijung indirekt finanzéieren. Mir erënneren drun, dass haut schonn 2/3 vun de Steierrecette vum Staat vu Leit bezuelt ginn, déi schaffe ginn wärend och hei Betriber an décke Fortune vill manner besteiert ginn. Et handelt sech also em eng Ëmverdeelung tëscht de Leit déi schaffen, wärend Betriber an déck Fortunen d’office aus der Solidaritéit ausgeklammert sinn a kee Beitrag leeschte mussen.

(3) D’Regierung mécht de Geck mat de Leit, wann se een Deel vun der grouss annoncéierter Mindestloun-Erhéijung schonn iwwer e Gesetz ofwéckelt, dat souwisou all zwee Joer zu enger Upassung vum Mindestloun féiert. Och wann déi 100€ Erhéijung net duergeet, sinn déi Lénk awer dofir agetrueden, dass déi 100€ eréischt no der Erhéijung op den 1. Januar sollte berechent ginn.

Mir hunn d’Gesetz gestëmmt, wëll et dofir suergt, dass de Mindestloun mat der allgemenger Lounentwécklung ka mathalen a wëll et fir d’Leit mam Mindestloun eng Verbesserung ass. Eng vill ze kleng, mee et ass awer eng. Eis kritesch Haltung zu der Approche vun der Regierung hale mir awer oprecht. 1 vu 7 Persounen, déi zu Lëtzebuerg schafft, lieft trotz dëser Aarbecht an Aarmut. Dofir muss de Mindestloun onbedéngt  méi däitlech eropgesat ginn. 100€ Netto gi bei wäitem net duer.

D’Dokumenter iwwer dëst Gesetz sinn HEI ze fannen.

De selwechten Dag gouf och de REVIS em 1,1% erhéicht.

 

 

Aarbecht anstänneg bezuelen: 2381€ Mindestloun.

„Stell dir vir du schaffs säit Joren 40 Stonnen d’Woch als Chauffeur-Livreur a verdéngs de Mindestloun. D’Aarbecht ass ustrengend, stresseg. Du stees permanent ënner Stroum, hänks all Dag am décken Trafic, kriss gemault vun Automobilisten, déi’s du noutgedronge bei de Livraisoune mol behënners. Owes bass du um Enn, kënns net zur Rou. Trotz all dem, kanns du finanziell keng grouss Spréng maachen, um Enn vum Mount gëtt d’Loft dënn. E puer Su gespuert, hues du scho laang net méi. An d’Vakanz fueren? Dat kanns du vergiessen. Da geet et net méi eraus mam Loyer.”

Zu Lëtzebuerg gëtt et déi do Geschicht an zéngdausende verschiddene Versiounen, wëll 45204 Leit[1] (Zuele vun 2016) verdéngen de Mindestloun. Vill anerer verdéngen net vill méi wéi dat. 

Den onqualifizéierte Mindestloun läit säit dem 1. August bei 2048€. Fir eng Persoun ouni Partner an ouni Kanner bedeit dat en Nettoloun vun 1764€. De STATEC huet 2016 e Budget de référence gerechent, am Optrag vun der Regierung. Dobäi gouf e finanzielle Bedarf vun iwwer 1900€ fir eng Persoun ouni Partner an ouni Kanner pro Mount festgehalen. Eng Persoun brauch zu Lëtzebuerg also knapp iwwer 1900€ de Mount fir net an Aarmut liewen ze mussen. Soumat schützt de Mindestloun aktuell net virun Aarmut.

Lëtzebuerg huet en Undeel vun 12% working poor. 12 vun 100 Leit sinn hei zu Lëtzebuerg aarm, obwuel se voll schaffen. An dat an engem vun de räichste Länner op er Äerd. Déi meescht, déi vun dëser Aarmut betraff sinn, verdéngen de Mindestloun oder liicht méi.

Fir déi betraffe Leit, géif eng substanziell Mindestlounerhéijung direkt hëllefen. De Mindestloun muss sou héich sinn, dass all Salarié.e anstänneg vun senger Aarbecht liewe kann.

déi Lénk wëllen dat zur Realitéit maachen. Dofir fuerdere mir eng substanziell Erhéijung vum Mindestloun op 2381€. 

Firwat grad dee Montant? Mir iwwerhuelen eng Fuerderung vum Europäesche Gewerkschaftsbond. Dee fuerdert nämlech, dass de Mindestloun 60% vum Mediansalaire entsprieche soll. Dee läit zu Lëtzebuerg de Moment bei 3968€ de Mount. Mir wëllen de Mindestloun och iwwer Gesetz un déi 60% vum Mediansalaire koppelen, sou dass en a reegelméissegen Ofstänn ëmmer erëm ugepasst gëtt a mat der Lounentwécklung Schrëtt hält. Op dem Wee verhënnere mir gär, dass d’Lounschéier ëmmer weider ausernee geet, wëll déi iewescht Léin meeschtens méi séier klammen, an déi déif Léin stagnéieren.

Eng substanziell a strukturell Erhéijung vum Mindestloun. Op 2381€. Dat ass eng vun de ganz wichtege Fuerderungen an eisem Wahlprogramm. http://2018.dei-lenk.lu/

An der Lounpolitik fuerdere mir donieft och, dass:

(-) D’Recht op de qualifizéierte Mindestloun (aktuell 2458€) no 10 Joer an engem Beruff fir all Salarié.e unerkannt gëtt;

(-) D’Indexéierung vun de Salairë bäibehalen a weiderentwéckelt gëtt, e.a duerch eng Erëmaféierung vun der Virschossindextranche;

(-) Betriber mat iwwer 10 Employé.e.s verflicht ginn, sech un de Prinzip „gläiche Loun fir gläich Aarbecht“ ze halen.

[1] Chambre des Salariés 2018 : Panorama Social, page 25

Armutsbekämpfung: Es fehlt der politische Wille.

Die gestern vom STATEC veröffentlichten Zahlen über die soziale Entwicklung in Luxemburg sind erschreckend. 113800 Menschen (19,7%) sind in Luxemburg mittlerweile von Armut bedroht. Daneben hat mehr als einer von vier Haushalten (27,4%) Probleme am Ende des Monats mit seinem Budget über die Runden zu kommen. Um diese Entwicklung zu bekämpfen fehlt einzig und allein der politische Wille, denn schnell umsetzbare Vorschläge gibt es zur Genüge. déi Lénk haben in der Vergangenheit einige gemacht.

Im Mai haben wir die Regierung wegen der Zunahme des working poor-Phänomens zur Rede gestellt (Interpellation vom 31. Mai von Marc Baum). Den Hauptfokus haben wir dabei auf die aus unserer Sicht bestimmenden Faktoren der steigenden Armut in Luxemburg gelegt: die zu niedrigen Löhne, die Einschnitte in die Sozialsysteme und die Wohnungsnot.

Lohnpolitik: Strukturelle Erhöhung des Mindestlohnes.

Die Kaufkraft der niedrigen Löhne hat seit 2010 in Luxemburg stagniert, während die sehr hohen Löhne immer schneller ansteigen. Diese Entwicklung ist das Ergebnis einer ungerechten Lohnpolitik in den letzten Jahrzehnten. Wir wollen dem entgegensteuern, den KleinverdienerInnen mehr Kaufkraft geben und den Mindestlohn strukturell erhöhen. Eine diesbezügliche Initiative haben wir im Dezember 2016 im Parlament ergriffen.

Sozialpolitik: Leistungen den realen Bedürfnissen anpassen.

Im Zuge der Sparpolitik betrieben die CSV-geführten Regierungen in der Vergangenheit wiederholt Einschnitte in die Sozialsysteme. Auch die aktuelle Regierung hat an verschiedenen Stellen scheibchenweise Leistungen gekürzt, u.a. beim Kindergeld, das für kinderreiche Familien deutlich niederiger ausfällt als noch vor der Reform und nicht den realen Bedürfnissen entspricht, sowie bei den Studienbörsen. Auch die Reform des RMG macht deutlich, dass die Regierung keine universelle Grundsicherung oberhalb der Armutsgrenze einführen will, sondern schwache Menschen in noch größere Unsicherheit treibt und sie gängelt. déi Lénk werden in den kommenden Wochen eigene Vorschläge unterbreiten.

Wohnungsnot: Mehr öffentlich bauen und Wohnungssuchende unterstützen.

Ein Dach über dem Kopf zu haben ist ein Grundbedürfnis, dessen Befriedigung in Luxemburg immer mehr Menschen in den finanziellen Ruin treibt. Die kürzlich veröffentlichten Zahlen zum Wohnungsmarkt machen deutlich: die Preise und Mieten steigen so schnell, dass weder Löhne noch Sozialtransferts dieser Entwicklung hinterherkommen können. Die subvention loyer, die die Regierung vor zwei Jahren einführte ist nur ein vorübergehender Tropfen auf den heißen Stein, da die Steigerung der Mieten die Subvention nach spätestens zwei Jahren schon aufgefressen hat. Auch die überarbeitete Version der Subvention wird daran nichts ändern. Kleine Eingriffe in den Wohnungsmarkt reichen nicht mehr aus. In diesem Sinne haben wir kürzlich ein Konzept für die Finanzierung des öffentlichen Wohnungsbau mit Mitteln aus dem Rentenfonds vorgelegt und den Bau kommunaler Mietwohnungen in das Zentrum unseres Gemeindewahlkampfes gestellt. Zudem haben wir vor einem Jahr einen Gesetzesvorschlag im Parlament eingebracht, der für viele Mietwohnungssuchende eine schnelle finanzielle Entlastung ermöglichen würde. Die Regierung macht jedoch alles, um sich nicht mit dem Thema auseinandersetzen zu müssen: der Gesetzestext wurde bisher nicht diskutiert, obwohl positive Gutachten vom Staatsrat und der CSL vorliegen.

Die sich ausbreitende Armut in einem der reichtsten Länder der Welt kann nicht länger hingenommen werden. Politische Lösungen für die Armutsbekämpfung sind vorhanden, doch es fehlt eine Regierung mit dem Willen das Problem anzupacken. déi Lénk werden weiterhin konkrete Vorschläge ausarbeiten – in den kommenden Wochen insbesondere zum Budget 2018 und zur Reform des RMG – und den Druck auf die Regierung aufrecht halten.

Motion – Pour une augmentation substantielle du salaire social minimum

La Chambre des Députés du Grand-Duché du Luxembourg,

Considérant:

1) que le nombre des salariés rémunérés au voisinnage du salaire social minimum s’élève à 12,4%, ce qui correspond à 45.204 personnes ;

2) que les modulations de l’indexation des salaires depuis 2006 ont considérablement dévalué le pouvoir d’achat de tous les salariés au Luxembourg et que les salariés rémunérés au salaire social minimum légal en sont particulièrement concernés;

3) que le Luxembourg a ratifié la disposition 4-1 de la Charte sociale européenne qui engage le Luxembourg à reconnaître le droit des travailleurs à une rémunération suffisante pour leur assurer, ainsi qu’à leurs familles, un niveau de vie décent;

4) que le Comité européen des Droits sociaux du Conseil de l’Europe, qui statue en droit sur la conformité des situations nationales avec la Charte sociale européenne, qui établit si la situation est conforme à la Charte lorsque le salaire net le plus bas est supérieur à 60% du salaire net moyen;

5) que le Comité européen des Droits sociaux conclut dans son rapport d’activités de 2014  «… que la situation du Luxembourg n’est pas conforme à l’article 4-1 de la Charte de 1961 au motif que le salaire minimum applicable aux travailleurs du secteur privé ne suffit pas à assurer un niveau de vie décent ».

6) que le Luxembourg affiche avec 10,8 % en 2015 le taux de risque de pauvreté laborieuse le plus élevé parmi les pays de l’UE-15;

invite le Gouvernement

– à mettre la situation luxembourgeoise en conformité avec la Charte sociale européenne en augmentant le SSM dans les meilleurs délais à un niveau assurant aux salariés, ainsi qu’à leurs familles, un niveau de vie décent ;

– à présenter à la Chambre des Députés un plan d’action afin de lutter contre le phénomène de la pauvreté laborieuse (« working poor »).

 

Marc Baum
David Wagner

 

Motioun vun déi Lénk – Fir eng substantiell Erhéijung vum Mindestloun

Em wat geet et an eiser Motioun?

An der Chamber gouf de 7. Dezember eng kleng Erhéijung vum Mindestloun gestëmmt, 26€ de Mount méi fir den net-qualifizéierten an 32€ de Mount méi fir de qualifizéierte Mindestloun. Sou Erhéijunge gi routineméisseg all zwee Joer gemaach, fir de Mindestloun sou un d’Augmentatioun vum Duerchschnëttsloun unzepassen.

déi Lénk hunn des Erhéijung ënnerstëtzt, mee sinn awer der Meenung, dass och dee liicht erhéichte Mindestloun bei wäitem net duergeet, fir de Leit mat Salairen am Beräich vum Mindestloun e gutt Liewen z’erméiglechen. Dofir hu mir eis laangjäreg Fuerderung no enger substanzieller Erhéijung vum Mindestloun mat enger Motioun an der Chamber widderholl.

Wat ass wichteg ?

Zu Lëtzebuerg verdénge ronn 50.000 Leit de Mindestloun, wouvun circa 60% den onqualifizéierte Mindestloun kréien, also 1922€ de Mount (1949€ ab Januar 2017). Berechnunge vun der OECD an dem Europarot no kréien déi Leit e Salaire, dee mol net 50% vum lëtzebuergeschen Duerchschnëttsloun entsprécht. D’Kafkraaft vum Mindestloun (a vun alle Léin) huet och säit 2006 opgrond vun den Indexmodulatioune vun dëser an de Virgängerregierunge massiv gelidden. Dëse Verloscht bei de Léin allgemeng an den ze déiwe Montant vum Mindestloun hunn dozou gefouert, dass ëmmer méi Leit net méi mat hirem Revenu iwwer d’Ronne kommen. A kengem anere Land vun den EU-15 ass den Taux vun de working poor sou héich wéi zu Lëtzebuerg: 10,8% vun de Stéit zu Lëtzebuerg kënnen also net oder nëmme schlecht mat hirem Aarbéchtsloun liewen.

Dat kritiséiert och den Europarot opgrond vun der Europäescher Sozialcharta, déi Lëtzebuerg och ënnerschriwwen an am Parlament ugeholl huet. Lëtzebuerg verstéisst mat dem ze déiwe Mindestloun nämlech géint déi Charta, wëll den Europarot seet, dass nëmmen e Salaire, dee 60% vum Duerchschnëttsloun erreecht, e gutt Liewen erméiglecht. déi Lénk fannen dat och an hunn dowéinst d’Regierung opgefuerdert de Mindestloun deementspriechend méi substanziell eropzesetzen (also ongeféier 300€ beim Netto). Donieft hu mir d’Regierung gefrot en Aktiounsplang géint de Phänomen vun de working poor z’entwéckelen. Hei spillt nämlech net just d’Héicht vum Mindestloun eng Roll, mee och den héije Logementspräis oder d’Flexibiliséierung um Aarbechtsmaart.

Wéi gouf ofgestëmmt?

LSAP, DP, déi gréng an den ADR hu géint eis Motioun gestëmmt, d’CSV huet sech enthalen. D’Motioun gouf also mat 35 Nee-Stëmmen, 22 Enthalungen an 3 Stëmmen dofir (2x déi Lénk, 1x CSV) verworf.

Eis Motioun ass HEI ze fannen.

logo European Left logo GUE/NGL logo Transform! Europe